Na 18 jaar deel te zijn geweest van het Universal Healing Tao heb ik besloten dit hoofdstuk af te sluiten als leraar. Met immense dankbaarheid maar de tijd is gekomen om mijn eigen weg volledig zelfstandig te bewandelen. Hoe die weg precies zal zijn is nog niet helemaal duidelijk maar ik heb geleerd vertrouwen te hebben in wat er komt omdat mijn hart weet dat het juist is, alleen heeft het hoofd en het lichaam het nog niet helemaal begrepen (slome rakkers). Maar eerst moet er losgelaten worden voor de volgende stappen duidelijk kunnen worden. Vandaar, en dus vandaag: ~alea iacta est~ (de teerling is geworpen). Laat het pad nu maar zichtbaar worden. Hoewel ik eigenlijk diep van binnen al weet waar dat pad naartoe gaat leiden….
Feeling into the Year of the Water Dragon I feel magic… splendour and magic and joy… deep joy that comes from deep down. There are no fears, no doubts, no hesitations, just waves that guide me to the future. When we ride these fearless waves of magic, the magic comes to us, clear and open. The Water Dragon loves clarity so when our waters are muddy and unclear, the Water Dragon will guide us to clear pure waters. Although deep waters can bring deep fears to the surface, riding the Water Dragon can undo all those fears.
Climb up, hold on, take a deep breath and dive, eyes open and looking forward to the future, where the magic will become ours to live…
22 January 2012, Grimsby, Ontario, Canada
Hier zijn we dan, aangekomen in het jaar 2012. Een jaar als een ander en toch ook weer niet. Veel is er geschreven en veel is er gespeculeerd over wat dit jaar ons brengen zal. Ik weet het niet wat het brengen zal, maar wat ik weet is dat er veel verwachtingen zijn, veel onzekerheden ook, misschien zelfs onrust en angst. Het enige dat we hieraan werkelijk kunnen doen is rustig blijven. Ja, zal de pessimist zeggen… rustig blijven… terwijl de wereld misschien tilt gaat slaan, rampen toeslaan en mensen elkaar afslachten, landen economisch ten gronde gaan, armoede welig zal tieren wat mensen tot bedelaars zal maken.
Toch, als we ondanks alles onze ogen sluiten en luisteren naar onze adem, onze aandacht afstemmen op het leven in ons eigen lichaam, de ruimte en schoonheid binnenin ervaren, onszelf dus rustig maken en tot rust keren, dan komt er vrede op aarde, onze innerlijke aarde, de enige aarde waar we de grond en het zaad vinden om nieuwe vruchten te laten groeien. We zijn wezens met enorme potentie, enorme draagkracht en enorme mogelijkheden. Het enige dat ons in de weg zit is ons eigen hoofd en ons eigen schijnbaar onvermogen om te gaan waar het stil en rustig is.
Diep vanbinnen, heel diep, diep vanbinnen is de poort naar de hemel op aarde. Dat is de weg die we zullen moeten gaan, nu en altijd, in 2012 en in elk jaar, voor eeuwig en altijd…. Maak er wat van…
Wendy Rose
Het einde van de zomer nadert, een drukke zomer is het geweest, met veel veranderingen en emoties. Een zomer van loslaten en bewegen. Het loslaten van mijn jarenlange trouwe yoga mensen, het huwen met mijn Canadese liefde begin juli, het leegmaken van mijn huis in Mechelen, en dan de grote stap in augustus richting Canada, het loslaten van mijn lieve dochters, familie, vrienden, werk en land waar ik 45 jaar mijn voetsporen heb nagelaten…. voor een nieuw begin, een nieuw leven met de man die mijn hart zodanig wist te veroveren dat ik deze stap heb willen maken. Elke verandering brengt gemengde gevoelens met zich mee, zeker zo eentje als deze. Ieder moederhart zal begrijpen dat het loslaten van je kinderen bij de meest intense ervaringen is in het leven. Gelukkig stellen we het allemaal wel. De stap heeft verdriet veroorzaakt maar ook een nieuwe opening, nieuwe horizonten opengelegd. Blijven ronddraaien in wat niet meer is is best kort van duur, anders wordt het als een rottende wonde die maar niet wil helen. Opwaarts en vooruit, met openheid en veel liefde. Goedheid ook, dat het voor iedereen iets goeds mag brengen.
De website is aangepast….
Het eeuwig spel van Verandering … The Art of Change!!!
Op 12 april 1995 schreef ik volgend gedicht:
Langs de schaduwzijde van de maan
drijft een lege duister-niets
Duister heeft geen naam
Enkel het voelen en een weten
Dat onheil hangt in de lucht
Het plant zich voort met rasse schreden
komt snel nabij – verkracht de vrucht
De vrucht van helder weten.
Benauwd, verplet,
Duister neemt het over
Hier is geen weg,
geen – uit – meer aan,
ik geef het op en over
aan wanhoop en aan pijn
aan schaduw en misere
aan leed en zielepijn
Zo wil ik niet verder! – ik kan geen schaduw zijn
een schaduw van mijn leven…
Het duister trekt mij aan
het trekt aan mijn zieleleve
als water door de maan
zo zal ik mij overgeven
aan wat er komen zal….
Maart 2011
De aarde leeft, de aarde beeft, en zal dit tot haar laatste snik blijven doen. De aarde draagt en voedt, maar evenzo maken haar onverwachte bewegingen de mensen op haar oppervlak onrustig. Generaties leerde en leren luisteren naar haar stem. Hoewel we denken heer en meester te zijn over haar, heeft zij steeds het laatste woord. Moeder Aarde is geduldig en vrijgevig maar evenzo heeft ze lastige momenten waardoor ze zich verplaatst om ruimte te maken, om een nieuwe weg te vinden voor haarzelf. De mensen op haar oppervlak moeten zich dan schikken naar haar wens en wil, haar wens en wil om te veranderen.
Laten we haar wens en wil beluisteren, zij wil veranderen, laten we veranderen met haar. We hoeven het niet zo dramatisch te maken zoals zij het doet, we zijn tenslotte maar kleine graankorrels op haar vruchtbare korst. Maar laten we ons openen voor haar stem en laten we de rimpels van verandering ons zacht doch diep raken.
Zit in stilte met haar, laten we ons hart openen voor zij die de harde rake klappen hebben ontvangen, zonder oordeel, zonder te vragen naar de reden waarom. Zij doet waar ze goed in is, laten wij doen waar wij goed in zijn, liefhebben in eenvoudige diepe aanwezigheid om te veranderen wat we kunnen veranderen en om te accepteren wat we niet kunnen veranderen.
Zon, Opener der Harten,
Zon, Opener der Ziel,
Zon, Opener der Krachten…
Aarde, Onze Sterke Moeder
Aarde, Vol van Levenskracht,
Aarde, Onze Innerlijke Voedster…..
Mag je Delen van Beider Kracht
Om Gesterkt en Verzacht
Een Nieuw Jaar te Begroeten!
(Winter 1996)
Dit is 1 van de 6 gedichtjes geschreven voor mijn toen 9 jarige jongste dochter in 2004, ter gelegenheid van haar lentefeest:
Wijs
Ook grote mensen wenen
Ook grote mensen zijn op zoek
Ook grote mensen hebben problemen
En zijn vaak het zoeken moe
Twijfel, angst en pijn
Het is blijkbaar niet te vermijden
Dus kleine grote meid
Die graag zo groot wil zijn
Geniet van je kleine leven
Zonder veel zorgen en pijn
Groot zijn word je zo gegeven
Groot zijn komt zonder meer
Probeer goed te kijken
Naar al die grote mensen om je heen
En leer van hun twijfel en hun zeer
Vermijden kan je het niet
Maar wijzer worden des te meer
Welkom op mijn nieuwe blog site. Het is nog een beetje zoeken dus alles is nog niet zoals ik het graag zou willen, maar traag en geduldig ploeg ik mij doorheen de vele mogelijkheden om iets moois te maken.
Je kan alvast een kijkje nemen op de aanwezige buttons en teksten….
Wendy
